Jak duży wpływ na życie mężczyzny ma mały penis?

Dla wielu mężczyzn rozmiar penisa jest bardzo wrażliwą kwestią. Pozytywne cechy, takie jak wpływ i siła, są związane z dużym penisem, ale mały penis może prowadzić do spadku poczucia własnej wartości. Jednak rozmiar i szerokość penisa różnią się w zależności od regionu, więc obawy mężczyzn często nie mają sensu i nie ma potrzeby wydłużania okolicy genitalnej, co nie dotyczy tzw. mikropenisa. Jest to mały penis spowodowany nawracającym niedoborem testosteronu lub opornością na testosteron, co skutkuje słabym rozwojem fizycznym. Mikropenis można leczyć chirurgicznie w okresie dojrzewania lub później za pomocą terapii zastępczej testosteronem.

Co to dokładnie jest mikropenis?

Mały penis, który ma mniej niż 7 cm długości w stanie wzwodu, nazywany jest mikropenisem. Jednak ta wartość dotyczy tylko dorosłych, ponieważ można się spodziewać, że genitalia nastolatków wciąż się rozwijają fizycznie i funkcjonalnie. Dlatego przy diagnozowaniu małego penisa u dzieci i nastolatków można użyć wykresu, aby obiektywnie oszacować długość penisa w każdym wieku. Jeśli długość okolicy genitalnej pacjenta jest mniejsza niż 2,5 odchylenia standardowego od mediany dla grupy wiekowej, stawia się diagnozę "mikropenis". Aby określić długość penisa, zmierz odległość między spojeniem łonowym a końcem penisa od tyłu penisa. Strona grzbietowa ("tył penisa") to strona penisa, którą można zobaczyć z przodu, gdy nie jest wzwodowy.

Jak powszechny jest mikropenis?

Istnieje niewiele badań na temat występowania mikropenisa w ogólnej populacji. Szacuje się, że 1 do 2 na 100 mężczyzn ma mikropenis, ale wydaje się, że istnieje różnica regionalna. Badanie w Kolumbii wykazało, że tylko 19 na 100 000 mężczyzn ma mikropenis. Aby opisać występowanie małych penisów w populacji, konieczne jest odróżnienie prawdziwego mikropenisa od "ukrytego penisa" spowodowanego poważną otyłością. W tej drugiej formie większość narządów płciowych znika w tkance tłuszczowej brzucha, co sprawia, że mężczyźni wydają się mieć znacznie mniejszy penis zewnętrznie. Jednakże, określa się to jako problem kosmetyczny, ponieważ z fizycznego punktu widzenia nie jest to w rzeczywistości mikropenis. W ostatnich latach diagnozowano to częściej u noworodków. Według kilku badań, jest to spowodowane działaniem substancji obcych i preparatów hormonalnych (androgenów, mimetyków estrogenowych).

Skąd pochodzi mikropenis?

Przyczyną mikropenisa jest zaburzenie rozwoju penisa przed lub po urodzeniu. Przyczyny tego zaburzenia rozwojowego różnią się. Około połowy wszystkich zdiagnozowanych mikropenisów jest spowodowanych dysfunkcją przysadki mózgowej lub podwzgórza. W rezultacie jądra są niewystarczająco stymulowane (hipogonadyzm hipogonadotropowy) i dlatego nie mogą produkować wystarczającej ilości testosteronu, aby umożliwić normalny rozwój narządów rozrodczych. Wydaje się, że hormony wzrostu, takie jak somatotropina, są również ważne w stymulowaniu produkcji testosteronu, ale brak testosteronu może być po prostu spowodowany niewystarczającą funkcją jąder (hipergonadyzm hipergonadotropowy). Około 25% mikropenisów jest spowodowanych tego typu niedoborem testosteronu, a genitalia osoby dotkniętej tym problemem są w rzeczywistości wystarczająco duże przy urodzeniu. Z biegiem czasu mikropenis rozwija się stopniowo, towarzyszy temu znaczne zmniejszenie wzrostu ciała. Tylko 15% przypadków można przypisać częściowej oporności androgenowej („zespół częściowej wrażliwości na androgeny”, PIAS). Organizm otrzymuje wystarczającą ilość testosteronu, ale z powodu wad w odpowiednich receptorach hormon nie jest w stanie wywrzeć swojego działania. Osoby dotknięte tym zjawiskiem rodzą się z poniżej przeciętnymi predyspozycjami fizycznymi. Pozostałe 10% przypadków nie może być medycznie wyjaśnione i dlatego klasyfikowane są jako mikropenis idiopatyczny.

Jakie problemy może powodować mikropenis?

Zasadniczo możesz żyć z mikropenisem bez żadnych ograniczeń. W niektórych przypadkach jednak stosunek seksualny może być upośledzony. Dodatkowo, wizualnie poniżej przeciętnej penis może prowadzić do prześladowania, szczególnie wśród dzieci i młodzieży. Jeśli jednak mikropenis jest wynikiem zespołu, inne objawy zespołu mogą wpływać na jakość życia. Jednak skoncentrowane badania nie były w stanie udokumentować związku między mikropenisem a brakiem inteligencji.

Jak leczyć mikropenis?

Mikropenisy są zazwyczaj dziedziczne. Dlatego zwykle diagnozuje się je wcześnie i można je leczyć hormonami. W tym celu osobie dotkniętej wstrzykuje się testosteron do mięśni , aby z czasem mógł się rozwinąć penis o wystarczającej długości. Oprócz propionianu testosteronu i enanthatu testosteronu, w zależności od sytuacji, wstrzykuje się również bardzo skuteczny dihydrotestosteron , przy czym ilość wstrzykiwana zależy od wiek i etap rozwoju mężczyzny lub chłopca. W okresie dojrzewania ilość podawanego testosteronu wzrasta czterokrotnie do ośmiokrotnie. Jeśli mikropenis zostanie później odkryty po wzroście penisa, suplementy hormonów nie mogą być już stosowane do leczenia narządów płciowych, ale należy zastosować inne metody, aby wyleczyć penis. Oczywiście w Internecie można znaleźć wiele opcji powiększania penisa. Jednak zazwyczaj nie ma dowodów na ich skuteczność. Na przykład, pompka do penisa może zwiększyć erekcję, ale nie ma dowodów, że wydłużenie trwa dłużej. Jedynym naprawdę skutecznym leczeniem małego penisa po dojrzewaniu jest chirurgia, która może być przeprowadzona w trybie ambulatoryjnym i mało inwazyjnie w znieczuleniu miejscowym. Przecięcie przedniego wędzidełka wydłuża wzwiedziony penis o 2 do 4 cm, a podwojenie długości penisa jest również możliwe w stanie niewzwiedzionym. Na przykład, przeszczep własnej tkanki tłuszczowej pacjenta może sprawić, że penis będzie grubszy, ale operacja nie zawsze jest odpowiednia i musi być starannie rozważona (ryzykowna). Jeśli cierpiący odczuwa silny ból, opieka psychiatryczna może zapewnić lepsze leczenie niż chirurgia.  

Ocena medyczna przez: Dr. Emily Wimmer Lekarz Dr Emily Wimmer jest jednym z naszych niemieckich lekarzy od 2015 roku. W 2009 roku ukończyła studia z zakresu medycyny ludzkiej na Uniwersytecie w Lübeck. Następnie pracowała w Katedrze Hematologii i Onkologii w MedUni Wiedeń oraz jako lekarz asystent w Hamburgu i badacz w Hamburskim Instytucie Badań nad Usługami Zdrowotnymi w Dermatologii. Od 2020 roku pracuje również w niepełnym wymiarze godzin w praktyce Dr. Jürgena Kolbecka w Hamburgu.